De verwoesting van Debbie

Ik kijk nog een laatste keer de kamer door. Ik zucht diep, kijk Aki aan en geef haar een kus. Ik pak een plastictasje gevuld met beddengoed, pannen, bestek en servies van het hostel. Wanneer ik, gevolgd door Aki, de bar in loop klinkt er gejoel van collega’s en vrienden. Ik bestel een kan bier en geef aan Peter, de eigenaar van het hostel, aan dat wij klaar zijn om uit te checken.

Het is zaterdagavond er heerst een gespannen sfeer in het dorp. Op de boerderij hebben wij de afgelopen dagen alle mogelijke voorbereidingen getroffen. Elke boom op de plantage met een tros is vastgeknoopt aan een andere. Van de pas geplante velden hebben we de meeste bladeren van de planten afgesneden. Ten zuiden van Papoa Nieuw Guinea is een laagdruk gebied ontstaan. Er wordt verwacht dat deze zich zal omvormen tot een tropische cycloon en hij komt recht op ons af.
Naar verwachting zal de cycloon op maandag ter hoogte van Cardwell, 40 kilometer ten zuiden van Tully, de kust van Queensland bereiken. Dit zou betekenen dat de meeste bananenplantages met de grond gelijk gemaakt worden. Leidingwater zal voor dagen afgesloten zijn, elektriciteit misschien wel voor weken, wegen worden ontoegankelijk en straten zullen overstromen. Als het zo ver is komt niemand het dorp in, en niemand gaat er uit.
Dit valt uitgerekend samen met het plan van mij en Aki om dinsdagavond Tully definitef te verlaten. Dat was uiteraard nog ver voordat wij wisten dat er een cycloon op komst zou zijn. Het is de laatste week voor Aki in Australië. Wij willen dat deze laatste week samen onvergetelijk wordt, immers weten wij niet zeker wanneer wij elkaar weer zullen zien. Het plan was om de nachtbus naar Airlie Beach te pakken en om daar te genieten van de Whitsunday Islands; een van de mooiste stranden ter wereld.
Het lijkt ons waanzin om in Tully te blijven terwijl een cycloon deze kant op komt. Daarmee lopen we het risico dat we Tully niet meer uit kunnen. Zodoende hebben wij gistermiddag besloten om vanavond al de bus te pakken. Zo heb ik na negen maanden op dezelfde boererij gewerkt te hebben ineens al mijn laatste werkdag gehad. Het voelt gek, ik kan nu namelijk ook geen fatsoenlijk afscheid nemen van Shane en Rachael.

Tot sluitingstijd zit ik met Aki, Joe en Jennifer aan een tafel. Wanneer Peter de deuren sluit maken we nog even de nodige foto’s en dan nemen wij afscheid van elkaar. Van Peter mag ik mijn volle bierglas mee naar boven nemen. Daar spendeer ik de laatste uurtjes met mijn Tully vrienden. Om klokslag twee uur nemen wij alle koffers en tassen naar beneden. Ik bepak Bandhoo en dan is het tijd om iedereen een laatste knuffel te geven. Bij de bushalte aangekomen weet ik zeker dat ik straks probleemloos in slaap zal komen. Ik heb een aardige afscheidsborrel op. Uit de duisternis verschijnen de koplampen van de bus en enkele minuten later verdwijnt Tully achter ons uit het zicht.

Ruim acht uur later roept de buschauffeur om dat wij de eindbestemming naderen. Zoals voorspelt heb ik vrijwel de hele rit prima geslapen. Ook Aki is in een diepe slaap geweest en zo starten wij beide de dag fris. Wij verblijven net buiten Airlie Beach, in het naastgelegen plaatsje Cannonvale. In eerste instantie hadden wij een kamer geboekt bij een van de hostels in het centrum van Airlie Beach. Echter doordat wij drie dagen eerder vertrokken waren dan geplant was er geen beschikbaarheid in het geboekte hostel. In plaats daarvan hebben wij een luxe zelfstandig appartement in een villa, met zwembad, voor een schijntje op de kop weten te tikken. De reden voor de fikse korting is zonder twijfel dat de langzaam vormende cycloon inmiddels van richting is veranderd en nu recht op Ayr af komt; pakweg 150 kilometer ten noorden van hier. Het lijkt er dus op dat het ons volgt en dat wij er zeker iets van gaan merken. Tully aan de andere kant lijkt door deze koers wijziging een grote kans te hebben de dans te ontspringen.

We settelen ons in onze villa, frissen onszelf op en gaan vervolgens op de wandel om de omgeving te verkennen. Via een pad langs de kust lopen we de drie kilometer naar het centrum van Airlie Beach. De rest van de dag doen we rustig aan. We laden onze electronice op in geval de stroom hier door de cycloon uit zal vallen en downloaden zo veel mogelijk films op onze laptops.

Iedere drie uur wordt een nieuwe voorspelling gemaakt van het pad dat de aankomende cycloon zal gaan volgen. Iedere drie uur schuift deze verder naar het zuiden. Op maandag wordt de cycloon officieel ‘Cyclone Debbie’ genoemd. Het is nu dus officieel, het lagedruk gebied heeft zich tot een tropische cycloon gevormd. Morgen zal Debbie de kust bereiken, vermoeidelijk als een categorie drie. Het is ons nu ook duidelijk dat er geen ontsnappen meer aan is; Debbie komt recht op Airlie Beach af. “Wat moeten we doen Jim? Dit is niet zomaar een storm, dit is echt een slechte” zegt Aki. Een brok schiet in mijn keel. Ze heeft gelijk, dit is geen normale storm, maar ook ik wet verder niet wat te doen. Ik informeer naar onze evacuatie mogelijkheden. Terug naar het noorden gaat niet meer en over twee uur vertrekt de laatste bus naar het zuiden. Om ons nu nog te verplaatsen lijkt ons erg onverstandig. We besluiten daarom te doen wat iedereen doet. We slaan eten en drinken voor ongeveer een week in. Vullen flessen, waterzakken, pannen, emmers en het bad met drinkwater. De ramen in de slaapkamer plakken we af met tape. We doorlopen ons appartement op zoek naar de veiligste kamers. Als laatste maken we kennis met onze buren. Alles wat we nu kunnen doen is ons schrap zetten en het beste er van maken. Er wordt een nieuwe voorspelling bekent gemaakt; Cyclone Debbie zal aan de kust arriveren als een categorie vier. Ik voel dat ik iets gemeen heb met iedereen om mij heen; ik voel de spanning in mijn lichaam.

Het duurt niet lang voordat de eerste rukwinden de kust bereiken. Palmbomen slingeren van links naar rechts. Aki en ik zitten ’s avonds binnen voor de televisie een film te kijken. We hebben de bank verschoven zodat we goed kunnen zien wat er aan de andere kant van de ramen gebeurd. Plots stoppen de laptops met het downloaden van films, er is geen bereik meer. Dan valt ook de televisie en de airconditioning uit, er is geen stroom meer. Er heerst een stilte en overal is het donker. Langzaam zien we de zaklampen van de overburen een voor een aangaan. We schakelen de film over naar de laptop. Daarna gaan we naar bed, in afwachting tot de destructieve kern van de storm ons bereikt.
We hebben goed geslapen, buiten raast de storm. Inmiddels stroomt er geen water meer uit de kraan. We nemen plaats op de bank voor de schuifpui en staren naar buiten. Uiteraard kunnen we zonder internet verbinding niet meer nagaan waar de storm zich precies begeeft maar we weten zeker dat de binnenste kern nu over ons heen moet razen. De meeste bomen zijn inmiddels kaal, takken ontbreken en de bladeren van palmbomen hangen slap naar beneden. Het verbaast ons hoe sterk de palmbomen zijn. Flexibel buigen ze volledig met de wind mee om vervolgens als een elastiekje weer terug op hun plaats te slingeren. Ook verbazen wij ons over de kracht van de storm. Niet dat deze zo sterk is, in tegendeel zelfs. Aki en ik kijken elkaar aan “Dit is het? Serieus? Hier heeft iedereen zich zo druk om gemaakt? Echt, Australiërs zijn soms te overbezorgd.”. Ik zeg nog spottend tegen Aki “Het is zeker een pittig windje maar dit hebben we in Nederland ook. Daar noemen we dit november.”. Zonder twijfel is het een van de heftigste storms die ik ooit heb gezien maar ik had mij eerlijk gezegd op een stuk erger voorbereid. Voor de ramen zien we wel geregeld takken voorbij waaien. Het is zonder twijfel gevaarlijk om nu naar buiten te gaan. Zo blijven we binnen en kijken een aantal films.
Aan het begin van de middag keert de rust terug. De wind is van het ene op het andere moment gaan liggen. Dit is het moment dat we weten waar de storm is. Het is het oog en op het moment zitten we dus precies in het midden. Aki is in slaap gevallen, ik heb de film stop gezet om energie te besparen. Verveeld kijk ik om mij heen. Eigenlijk wil ik wel even buiten een kijkje nemen om te zien hoe het dorp er aan toe is. Ik besluit eerst een rijstcracker te eten en loop naar de keuken. Wanneer ik terug loop zie ik de overburen terug naar hun villa rennen. Enkele seconden later zet de storm weer op. Voor mijn ogen zie ik een metershoge boom als een luciferstokje dwars door de midden breken. De storm lijkt stukken heftiger te zijn dan voorheen. Ook valt het mij op dat de bomen nu naar rechts buigen terwijl zij voorheen naar links gingen. Vol verwondering staar ik naar het natuurgeweld dat zich buiten afspeelt. Dan valt mijn oog op Aki en lach in mijzelf om het ironische contrast. Buiten raast een categorie vier cycloon, bomen breken door de midden en wie weet wat voor schade er nog meer aangericht wordt, en kijk mijn vriendin nou daar zo vredig op de bank slapen; voor het raam, in onze veilige villa waar niks en niemand ons iets kan maken. Het contrast van een vredig middag dutje en een verwoestende orkaan, gescheiden door een glasplaatje.

De volgende morgen is Debbie het binnenland ingetrokken en inmiddels afgezwakt tot een categorie één cycloon. Wij gaan naar buiten om te bekijken in wat voor staat de omgeving verkeert. De eerst cyaan kleurige zee is zwart gekleurd. Het water was zo kalm, nu slaan de golven woest over de kade heen. Er zijn verschillende zeilboten gestrand. Bomen zijn omvergetrokken en versperren de weg, enkele daken zijn ontwricht en verkeersborden liggen meters van hun oorspronkelijk locatie vandaan. Het is ons nu duidelijk hoe veilig de locatie is waar wij verblijven. Vanuit ons veilige stulpje kregen wij vrijwel niks mee van wat zich buiten de deuren heeft afgespeeld. Het is buiten een enorme ravage.

’s Avonds trekt er langzaam een heftige donderbui over ons heen. Dit schijnt uniek te zijn. Normaliter zou deze door de cycloon mee de draaikolk ingetrokken worden. Een wolkendek dat een cycloon op de voet volgt is een natuurwonder in zichzelf. Desalniettemin gaat het ook vandaag weer flink te keer. De waterspiegel aan de achterkant van ons huisje stijgt en het water sijpelt door de schuifpui naar binnen en doet de eetkamer lichtelijk overstromen. Een probleem waar we ons later wel druk over gaan maken.

Het is donderdag ochtend. Het is vrijwel windstil. De lucht is helder blauw. Ook de voorheen zo zwarte zee kleurt meer blauw. Ik neem Aki achterop de fiets en we rijden naar het centrum van Airlie Beach. Hier zijn nog hardere klappen gevallen dan bij ons in Cannonvale. Gisteravond heeft de donderbui het hele centrum doen overstromen, op de ramen, deuren en muren heeft het water een donkere afdruk achtergelaten wat een duidelijke indicatie geeft tot hoe hoog het heeft gestaan; bijna een meter. In het dorp heeft slechtst één winkel de deuren geopend. Het is een nachtwinkel die een generator heeft aangesloten.

Ondertussen zitten we vijf dagen in Airlie Beach. We hebben er nog vier over en willen uiteraard nog graag proberen om bij de Whitsundays te komen. Donderdags blijkt dit onmogelijk te zijn, alle winkels zijn uiteraard nog gesloten en de mensen hebben natuurlijk wel wat andere dingen aan hun hoofd. Vrijdags rijden we dus weer uit naar het dorp. Inmiddels zijn er al wat meer ondernemers die hun deuren hebben geopend. We horen dat alle gasten van de meeste hostels in het centrum geëvacueerd zijn. Zo ook iedereen van het hostel wat wij in eerste instantie geboekt hadden. Wat een mazzel dat we dat om hebben gezet naar onze huidige villa! Het hostel heeft ook aanzienlijke waterschade door de overstroming en ze verwachten de deuren voor de komende weken niet te kunnen openen. Vreselijk voor de mensen hier zeg; dit is slechts één ondernemer maar je moet je voorstellen dat naast de aangerichte schade voor vrijwel iedereen het werk, en inkomen, weken misschien wel maanden stil zal liggen.
We bezoeken enkele toeristen bureaus voor de mogelijkheden voor een meerdaagse zeiltocht. We hebben geluk want totaal zijn er drie boten die morgen vertrekken; een dagtrip, een twee daagse tour met één overnachting en een twee daagse tour met twee overnachtingen. De twee daagse met één overnachting is exact wat wij voor ogen hadden. Zo trekken we de pinpassen uit onze portemonnees en maken de boeking.
De supermarkt Woolworths heeft vandaag de deuren geopend. Ook deze draait op generatoren. Het verbaast mij dat zij zelfs de airconditioning aan hebben staan. Voor de deur worden gratis zakken met ijs uitgedeeld. De schappen zijn echter vrijwel helemaal leeg. Het is lastig shoppen want alles wat we willen kopen ligt er niet, zo blijven we rondjes lopen. Door de intercom wordt er omgeroepen dat een truck is aangekomen met worsten. Zo wordt de vlees afdeling in rap tempo opgevuld met slechts één soort worst. Ik gok dat iedereen vanavond worst zal eten. Zelf hebben wij daar echt geen trek in. Wij nemen genoegen met een pasta schotel. En hoe wij koken? Nou, Aki heeft het geluk om een wereldfietser als vriendje te hebben; uitgerust met een benzine brander, zonnepaneel, powerbank en een waterzak die als douche gebruikt kan worden. Daarin tegen heb ik het geluk om haar als vriendinnetje te hebben; het beste gezelschap om mee in een villa opgesloten te hebben gezeten.

’s Morgens vroeg bereid ik een bak koffie, verwarm een stokbrood met kruidenboter en een pizza punt. Na het ontbijt pakken we onze rugtassen. Mevrouw springt achterop en we rijden uit naar de haven. We zijn erg enthousiast, vandaag zeilen we naar de Whitsunday Islands! We varen op een voormalige race boot genaamd Siska welke tot twee keer aan toe de wereld rond is gevaren. Debbie heeft wat schade aan de boot aangericht maar ondanks wat krassen is deze goed om te gaan. De tour is geschikt voor 30 a 40 personen. We luisteren echter totaal met zijn achten naar de instructies van de drie bemanningsleden. Wij zijn de eerste boot, na Cyclone Debbie, die naar de eilanden gaan. We worden er op geattendeerd dat niemand de eilanden nog heeft gezien. Het is daarom niet duidelijk wat we zullen aantreffen. Beroemde uitkijkpunten zijn mogelijk ontoegankelijk, het koraal kan beschadigd zijn en de bomen… die zijn niet groen meer. De eilanden hebben de hardste klappen gevangen van het hele gebied. Eerder zijn deze volledig geëvacueerd. Er wordt een duidelijk verhaal verteld; niemand weet wat we gaan aantreffen. Als we ons er niet goed bij voelen kunnen we onze hand opsteken, blijven aan de kade en dan krijgen we ons geld direct terug. Acht paar handen blijven omlaag.
Terwijl we de haven uitvaren van Airlie Beach cirkelen leger helikopters door de lucht en passeren wij een groot marine schip welke ter hulpverlening zojuist is gearriveerd. De zeilen worden gehesen en tot slot verdwijnt de chaos aan het vaste land aan de horizon en maakt plaats voor een vredige weerspiegeling van de zon in de eindeloze zee.

De zee is kalm en de boeg splijt feilloos als een mes door het water. Na een paar uurtjes varen zeilen we tussen de twee grootste eilanden, Whitsunday Island en Hook island, door de Hook straat. We passeren een verlaten resort. Debbie heeft hier haar handtekening over gezet en het resort is veranderd in een ruine.
We krijgen een fantastisch lunchbuffet geserveerd. We nemen onze borden mee naar het deck terwijl Siska de kust van Whitsunday Island stabiel blijft volgen. De kliffen maken plaats voor het prachtige witte zand van White Haven. Één van de top locaties van het gebied. Volgens de website Tripadvisor is dit het 17de mooiste strand ter wereld. We krijgen wetsuits aan tegen de kwallen en boorden in het reddingsbootje welke achter Siska aan mee getrokken wordt. Zo zetten wij voet aan het haarfijne zand. Het strand is echt wonderbaarlijk mooi. Het verwoestende spoor van de cycloon is helaas wel maar al te duidelijk zichtbaar. We proberen de route naar het uitkijkpunt te volgen maar deze blijkt echt ontoegankelijk te zijn, waar we eerder al op geattendeerd waren.
Iedereen neemt een duik in het water. Daarna neem ik Aki bij de hand en neem haar mee naar de kliffen van waar wij ook een geweldig uitzicht hebben.

We keren terug naar het strand waar we met een muziekje op gaan zonnebaden. Helaas lukt het ons beiden niet om de ogen open te houden. Anderhalf uur later worden wij wakker, beiden vreselijk verbrand. Na een strandwandeling is het weer tijd om terug aan boord van Siska te klimmen.
Het voorzeil hangt uit en zo zeilen we op een rust tempo terug door de straat van Hook. We volgen de kust van Hook Island. Vlak voor zonsondergang varen we een stukje de open zee in. De romantiek aan boord stijgt onder een oranje lucht terwijl de zon langzaam achter de heuvels van één van de eilanden verdwijnt. Zodra de zon verdwenen is begint de motor te loeien en sturen de bemanningsleden ons een baai in waar wij de nacht zullen doorbrengen.
Na het avondeten liggen Aki en ik op onze rug naar de sterrenhemel te staren. Iets wat we beiden graag doen. Zo zijn we eerder in Tully weleens ’s avonds samen op de wandel gegaan om de mooiste sterrenhemels af te speuren naar vallende sterren. Deze bewuste nacht moeten we het zonder vallende sterren doen. Dat maakt ook niet zo uit, hadden we die namelijk wel gezien dan had ik gewenst dat ik exact hier met haar zou liggen zoals ik nu doe, het moment beleven in een serene rust. Uiteindelijk kruipen we het bed in, boven ons kussen zit een noodluik. Deze laten wij open, zo kunnen wij nog een laatste blik op de sterrenhemel werpen alvorens in een diepe vredige slaap te vallen.

Na het ontbijt worden de zeilen uitgezet. Aki verdwijnt even de cabines in. Als ik even later opkijk om te zien waar ze blijft valt het mij op dat we een nieuwe kapitein aan het roer hebben. Ik vergezel haar terwijl we naar de baai van Luncheon zeilen.
De baai schijnt één hele mooie snorkel locatie te zijn met veel kleurrijk koraal. We zitten de maskers op, springen in het water en bespeuren de bodem. Het koraal is compleet vernietigd. Er zijn minder dan een handje vol verschillende vissen. Plots hoor ik geschreeuw terwijl ik mijn hoofd naar de zeebodem gericht heb. Het is Aki. Ik steek mijn hoofd boven water uit om te zien wat er gaande is. Ze is omgeven door honderden, misschien wel duizenden grijze vissen met een gele staart. De gigantische school omcirkelt ons en zwemt wild rond. Vissen springen uit het water, zwemmen tegen ons op. Het kalme zeewater heeft meer weg van een bubbelbad. Het is een enorm indrukwekkend moment. Het is een moment wat de snorkel ervaring over de dode zeebodem toch nog een heel bijzonder kantje geeft.
Terug aan de boot is het tijd om bommetjes en salto’s te maken. Wanneer ik om Siska heen zwem zie ik plots een enorme vis onder mij door zwemmen. “Snel, gooi eens een snorkel masker” roep ik naar boven. Dan zie ik dat zich onder de kiel meerdere grote tropische vissen van wellicht wel een meter lang verbergen.

Het is tijd om terug naar Airlie Beach te gaan. De zeilen worden gehesen, het volume van de speakers gaat omhoog en we maken een flinke vaart. De boot staat haast in een 45 graden hoek op het water. “Yeeaah baby! We’re yauchting!” roept de bemanning terwijl we volle vaart door de golven heen snijden. Langzaam verschijnt het vaste land weer in zicht. De contouren van Airlie Beach worden steeds beter zichtbaar en uiteindelijk kunnen wij ook de haven opmaken. Eenmaal aangemeerd worden we door de bemanning uitgenodigd om ’s avonds naar de kroeg te komen, daar krijgen we een gratis drankje. Ik en Aki passen voor het aanbod, het is ons laatste avondje samen en die willen we graag met zijn tweeën doorbrengen.

’s Morgens vroeg gaat de wekker. Ik word met een brok in mijn keel wakker, stap uit bed en zet koffie. Ik heb het er even moeilijk mee. De afgelopen drie maanden waren fantastisch samen met haar. De afgelopen week was zoals geplant onvergetelijk. Het was gek gelopen doordat de cycloon ons hierheen naartoe gevolgd heeft maar zelfs dat was een bijzondere ervaring om samen gedeeld te hebben. Aki kijkt me aan “Wat kijk je ernstig?”, ik weet niet wat ik moet zeggen en geef haar een kus. Ze begrijpt mijn ernstige blik direct.
Met de bus gaan we uiteindelijk naar Airlie Beach. Ik heb mijn spullen nog in de villa staan en zal uitchecken zodra zij op bus naar Cairns gestapt is. Zwijgzaam wachten we tot de bus haar op komt halen. De buschauffeur wacht nog even want er mist nog iemand. Uiteindelijk geeft hij het seintje dat hij gaat rijden. Met tranen in de ogen nemen we afscheid terwijl zij uiteindelijk in de bus stapt. De deuren sluiten, ik heb een brok in mijn keel als nooit tevoren. De bus rijdt in zijn achteruit en maakt een draai. “Oooh, daar gaat ze! Kon ik haar nu nog maar één keer omhelzen en zoenen” gaat er door mijn hoofd heen. Het was alsof een vallende ster mijn gedachten kon lezen. Plots komt er een backpackster de bushalte opgelopen. De rijdt terug in het parkeervak, de deuren openen en de chauffeur stapt uit om de backpackster te helpen met haar bagage, een fractie later vliegt Aki de bus uit en zo krijgen we nog de laatste kus en knuffel waar ik zojuist om gewenst heb. De tweede vertrekpoging van de bus is succesvoller en ik kijk toe hoe de bus uit het zicht verdwijnt. Het is moeilijk te bevatten. We zijn maanden zo close geweest en daar gaat ze nu, terug naar Japan.

Ik kijk nog een laatste keer de kamer door. Ik zucht diep, kijk naar Bandhoo en streel over het handvat. Ik begin de fietstassen aan Bandhoo vast te klippen. Stilletjes loop ik naar de receptie. Daar overhandig ik een bedank brief met een flinke fooi, gezien wij enkele nachten gratis konden verblijven, en geef aan dat ik klaar ben om uit te checken. Terug bij Bandhoo leg ik mijn hand op het hard leren zadel, slinger mijn been over de stang en zet mijzelf af. De fietsreis is opnieuw afgetrapt, het is de start van het volgende avontuur.

Laat me weten of je het artikel leuk vindtShare on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on LinkedIn0

2 thoughts on “De verwoesting van Debbie

  1. Rinske says:

    Ja dat was me t avontuurtje wel!!! Leuk om weer een stukje te lezen zo en het moet wel heel gek zijn geweest om Aki voor even gedag te zeggen zonder dat je weet wanneer je haar precies weer zal zien….dikke kus van je zus

  2. Ronald says:

    Dat is mooi Jim. Heel indrukwekkend en mooi zoals je het beschrijft. Ik hoop dat je haar binnenkort weer ziet. Liefde kent geen afstand.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *